poker

– Nie przeciw starodawnym wolnościom się oponuję, – mówił prymas – ale przeciw onej
swawoli, która własnymi rękoma własną ojczyznę zarzyna... Zaiste, zapomniano już w tym kraju
różnicy między wolnością i swawolą, i oto, poker jak zbytnia rozkosz boleścią, tak wyuzdana wolność
niewolą się zakończyła. Do jakiegoż obłędu doszliście, obywatele tej prześwietnej Rzeczypospolitej,
iż ten tylko między wami za obrońcę wolności uchodzi, który hałas czyni, poker sejmy rwie i
majestatowi się przeciwi, nie wtedy, gdy trzeba, ale wtedy, gdy temuż majestatowi o zbawienie
ojczyzny chodzi? W skarbie naszym dno skrzyni widać, żołnierz, niepłatny, u nieprzyjaciela lafy
szuka; sejmy, jedyny poker fundament tej Rzeczypospolitej, na niczym się rozchodzą, bo jeden swawolnik,
jeden zły obywatel, dla prywaty swej, rady pomieszać może. Jakaż to wolność, która
jednemu przeciw wszystkim oponować pozwala?... Zali ta wolność dla zasady pokera jednego nie jest niewolą
dla wszystkich? I gdzieżeśmy to doszli w zażywaniu tej wolności, jakież to ona smakowite
fructa wydała?... A oto, jeden słaby nieprzyjaciel, nad którym przodkowie nasi tyle świetnych
wiktoryj odnieśli, reguły pokera teraz sicut fulgur exit ab occidente et paret usque ad orientem. Nikt mu się nie
oparł, zdrajcy heretycy mu pomogli i wszystko posiadł, wiarę prześladuje, kościoły hańbi, i gdy
mu o wolnościach waszych prawicie, on miecz wam pokazuje!... Oto na co wam wyszły wasze
sejmiki, wasze wetowanie, wasza swawola, wasze konfundowanie na każdym kroku majestatu!.

strona 929poprzednia strona
strona 931 kolejna strona
czas na poker

poker